چالش‌های تحویل بار در ساعات غیر اوج مصرف و برداشت‌های ذینفعان

این مقاله خلاصه‌ای از تحقیقات انجام شده بر روی برداشت‌های ذینفعان بخش خصوصی از چالش‌ها و پتانسیل تحویل بار در ساعات غیر اوج مصرف به مناطق شهری شلوغ است. اطلاعات از یک برنامه جامع اطلاع‌رسانی که شامل گروه‌های متمرکز، مصاحبه‌های عمیق و نظرسنجی‌های اینترنتی است، ارائه شده است. بر اساس بینش‌های به دست آمده از تعاملات پویا بین ذینفعان، پیامدهای سیاستی مربوطه و نتیجه‌گیری‌های اصلی تحقیق مورد بحث قرار گرفته است.

مقدمه

منطقه کلان‌شهری شهر نیویورک (NYC) در ایالت نیویورک با صفات عالی زیادی توصیف می‌شود که هم خبر خوب و هم خبر بد است. خبر خوب این است که جمعیت و نیروی کار آن یک موتور اقتصادی در سطح جهانی ایجاد می‌کنند. خبر بد این است که در نتیجه این فعالیت اقتصادی، هزینه انجام تجارت در یک پایتخت جهانی که به طور فزاینده‌ای شلوغ‌تر می‌شود، قابل توجه است. این منطقه کلان‌شهری محل سکونت نزدیک به 20 میلیون نفر ساکن، بیش از 600000 موسسه تجاری، بیش از 1.3 میلیون کامیون ثبت شده و بیش از 8.8 میلیون کارمند است. نیویورک بزرگترین تمرکز امکانات حمل و نقل در جهان را دارد، از جمله سه فرودگاه، ده‌ها ترمینال کانتینری، محوطه‌های حمل و نقل چندوجهی و بیش از 11000 مایل بزرگراه. نیویورک یکی از بزرگترین و متراکم‌ترین مناطق در سراسر جهان است که به طور متوسط 17600 نفر در هر مایل مربع در آن تردد می‌کنند. هر ساله بیش از 67 میلیون کامیون از عوارضی که توسط آژانس‌های مختلف حمل و نقل اداره می‌شود، عبور می‌کنند. یک سوم از مسافران حمل و نقل عمومی کشور و یک دهم از کل مسافت طی شده توسط وسایل نقلیه ملی در بزرگراه‌ها در این کلان‌شهر قرار دارند (1). پیچیدگی جابجایی کالا و مسافر با ازدحام شدید و محدودیت‌های فیزیکی قابل توجه تشدید می‌شود.

منابع متعددی تخمین‌هایی از هزینه‌های بالای جابجایی کالا در نیویورک ارائه می‌دهند. فدرال اکسپرس ادعا می‌کند که هزینه تحویل در نیویورک 30٪ بیشتر از سایر مکان‌های مشابه است (2). گروه‌های متمرکز بر جابجایی کالاهای شهری نشان دادند که به دلیل سرقت و خرابکاری، محدودیت‌های فیزیکی، عدم اجرای عادلانه قانون برای پارکینگ و توقف، و هزینه‌های بالای تأسیسات در نزدیکی هسته شهری، محموله‌ها به نیویورک به طور متوسط 150 دلار هزینه اضافی پرداخت می‌کنند (3). گروه متمرکز دیگری از نمایندگان مشاغل گزارش دادند که جابجایی یک محموله از پایانه‌های کانتینری در نیوجرسی به منهتن، با فاصله مستقیم 1.5 مایل، به اندازه جابجایی یک محموله از کنتیکت به اوهایو، که 500 مایل از هم فاصله دارند، هزینه دارد (4).

در این شرایط که ازدحام شدید وجود دارد، تحویل کالا در ساعات روزانه توسط خودروهای تجاری – که به صورت تحویل کالا از ساعت 6 صبح تا 7 بعد از ظهر تعریف می‌شود – می‌تواند (الف) به طور قابل توجهی به ازدحام ترافیک کمک کند زیرا فضای پارکینگ ناکافی برای خودروهای تجاری، آنها را مجبور به پارک دوبل در خیابان می‌کند و (ب) در نهایت قیمت کالاها و تجارت در نیویورک را افزایش می‌دهد. در نتیجه، افزایش میزان تحویل کالا در ساعات غیر اوج، با کاهش ترافیک کامیون‌ها در ساعات اوج، ممکن است آلودگی، ازدحام و ناامیدی عمومی را کاهش دهد. با این حال، همانطور که تجربه قبلی نشان می‌دهد، اجرای موفقیت‌آمیز طرح‌های تحویل کالا در ساعات غیر اوج نیازمند رسیدگی صحیح به مسائل کلیدی، از جمله هزینه‌های اضافی برای فرستندگان، گیرندگان و شرکت‌های حمل و نقل و موانع نظارتی و قانونی است. همه اینها مستلزم ایجاد درک کاملی از اثرات طرح‌های تحویل کالا در ساعات غیر اوج بر ذینفعان است. در نتیجه، تحقیقات بیشتری برای (الف) شناسایی سیاست‌ها و برنامه‌هایی (که به عنوان ابتکارات نامیده می‌شوند) که در ایجاد تغییر به سمت تحویل‌های خارج از ساعات اوج مصرف مؤثر باشند، (ب) ارزیابی اثربخشی کلی چنین ابتکاراتی، و (ج) درک کامل پیامدهای آن برای فرستندگان، گیرندگان و شرکت‌های حمل و نقل مورد نیاز است. تجزیه و تحلیل‌های انجام شده، بینش‌های منحصر به فردی در مورد موانع درک شده و پتانسیل تحویل‌های خارج از ساعات اوج مصرف ارائه می‌دهد و یکی از جامع‌ترین تحقیقات در مورد این موضوع مهم را نشان می‌دهد.(منبع).