![[09127409082]](https://barast.com/wp-content/uploads/2021/01/newlogo.png){kind=small}
حمل و نقل مسافر-بار یکپارچه با مسیرهای انعطافپذیر در مناطق روستایی
مفهوم حمل و نقل یکپارچه مسافر-بار عمدتاً در مناطق شهری و برای سفرهای طولانی مدت توسعه یافته است. در این مقاله، پذیرش آن در مناطق روستایی نیز پیشنهاد شده است و حاشیههایی برای توسعه راهحلهای اتخاذ شده تاکنون، که عمدتاً بر حمل و نقل پاسخگو به تقاضا (DRT) متکی هستند و یک سرویس حمل و نقل قابل اعتماد و کارآمد ارائه میدهند، شناسایی شده است. یک چارچوب روششناختی برای توسعه و ارزیابی یک سرویس نوآورانه به نام حمل و نقل یکپارچه پاسخگو به تقاضا (I-DRT) ارائه شده است که طرح یکپارچه مسافر-بار را با پذیرش DRT ترکیب میکند. به لطف بوم مدل کسب و کار Osterwalder، الزامات از نظر زیرساخت، وسایل نقلیه و پرسنل، همراه با هزینههای اجرا، درآمدها و شرکای درگیر ارائه شده است. ما توصیه میکنیم عملکرد سرویس را با شاخصهای کلیدی عملکرد (KPI) مالی، عملیاتی، زیستمحیطی و اجتماعی انتخاب شده ارزیابی کنید. برای تأیید مناسب بودن عملی I-DRT، پذیرش آن در شهرداری ایتالیایی Misano Adriatico با استفاده از KPI های انتخاب شده پیشنهاد و ارزیابی شد. نتایج تحلیل ما کاهش کیلومترهای طی شده، مصرف سوخت و آلایندههای هوا، همراه با افزایش مساحت تحت پوشش سرویس، افزایش تحویلهای بالقوه روزانه (برای حمل بار) و افزایش نرخ اشغال وسایل نقلیه (برای مسافران) را نشان داد. با فرض اجرای 5 ساله سرویس، کاهش کلی هزینهها نیز ثبت شده است. این نتایج پتانسیل I-DRT را تأیید میکند. با این حال، حل برخی از مسائل مربوط به قانونگذاری، سیاستگذاری و مشارکت ذینفعان ممکن است نتایج قویتر و طولانیتری را فراهم کند.
مقدمه
«چارچوب 5E» برای حمل و نقل عمومی (PT) شامل تحرک مؤثر، شهر کارآمد، اقتصاد، محیط زیست و عدالت به عنوان عناصر اصلی برای تعیین ارزش PT است (ون اورت و همکاران، 2017). این عناصر میتوانند برای ارزیابی مناسب بودن خدمات PT در یک زمینه منطقهای خاص مفید باشند. در مناطق روستایی، یکی از چالشهای اصلی مربوط به کارایی، استفاده از منابع محدود برای تضمین دسترسی کافی به مراکز اصلی منطقهای است (کنسرسیوم ARTS، 2007). در بیشتر موارد، راهحلهای مرسوم PT به دلیل هزینههای بالا برای اپراتورهای حمل و نقل و در نهایت برای جامعهای که از این سرویس پشتیبانی میکند، نمیتوانند نیازهای دسترسی و اصول کارایی را به طور همزمان برآورده کنند. این امر منجر به این میشود که بخشهای بزرگی از جمعیت به دلیل دسترسی محدود به خدمات مورد علاقه عمومی، به حمل و نقل موتوری خصوصی متکی باشند (مگیان و نلسون، 2003). از لحاظ تئوری، حمل و نقل پاسخگو به تقاضا (DRT) ممکن است یک راه حل بالقوه برای این موضوع باشد. این روش، انعطافپذیری زمانی یک سرویس را که در صورت لزوم میتواند ارائه شود، با انعطافپذیری مکانی تضمینشده توسط طرحهای رابطهای مختلف از نظر مبدا و مقصد ادغام میکند (مونس و همکاران، ۲۰۱۸). با این حال، جنبههای عملیاتی، فنی و بازار این سیستمها همچنان پیچیده است (کوتینیو و همکاران، ۲۰۲۰). به همین ترتیب، بحثهای داغی در مورد اثربخشی DRT وجود دارد؛ برخی از محققان بر پتانسیل آن برای حل چالش PT مرسومِ کماستفاده تأکید میکنند (به عنوان مثال، نویدی و همکاران، ۲۰۱۸)، در حالی که برخی دیگر آن را از نظر مالی مقرونبهصرفه نمیدانند (به عنوان مثال، رایلی و همکاران، ۲۰۱۴).
برای حل مسائل ذکر شده در بالا در مورد تراکم ترافیک و کارایی، کمیسیون اروپا پیشنهاد توسعه یک الگوی نوآورانه برای ادغام حمل و نقل مسافر و کالا را داد (EC، ۲۰۰۷). این الگو به عنوان “حمل و نقل بدون توقف بار” (Van Duin و همکاران، ۲۰۱۹) یا “لجستیک یکپارچه حمل و نقل مسافر” (Bruzzone و همکاران، ۲۰۲۱) شناخته میشود. بررسی اخیر ادبیات در مورد ادغام حمل و نقل مسافر و بار (Cavallaro و Nocera، ۲۰۲۲) علاقه روزافزون جامعه علمی به این شکل از سازماندهی عملیاتی، عمدتاً در سطح شهری را نشان داده است. اشکال مختلف ادغام، مانند زیرساختها، با زیرساخت مشترک برای وسایل نقلیه باری و مسافری، در نظر گرفته شده است. به عنوان مثال میتوان به خطوط مشترک اتوبوس و کامیون (Urban Freight Lab، ۲۰۲۰) و راهآهن مشترک شهری (Cochrane و همکاران، ۲۰۱۷) اشاره کرد. این ادغام همچنین میتواند مربوط به وسایل نقلیه خاصی مانند تراموا (استرال، ۲۰۱۴)، هواپیما (وایدووا و همکاران، ۲۰۱۹) و حمل و نقل سریع اتوبوس (فاتناسی و همکاران، ۲۰۱۶) باشد. در نهایت، ممکن است مربوط به گرههای خاص باشد (به عنوان مثال، ایستگاههای اصلی PT مجهز به کمدهای خوب یا ایستگاههای تحویل شهری موجود در پارکینگهای اصلی خودرو (ترنتینی و ماهنه، ۲۰۱۰).
تا آنجا که ما میدانیم، در متون علمی قبلی هنوز امکان ادغام طرح DRT با ادغام حمل و نقل مسافر و بار برای کاهش برخی از مشکلات مربوط به کارایی که مختص مناطق روستایی است، مورد بحث قرار نگرفته است. با اقتباس از Velaga و همکاران (2012)، مناطق روستایی در اینجا به عنوان مناطق دورافتاده و کمجمعیت (نه لزوماً مرتبط با مرزهای اداری) تعریف میشوند که در آنها تراکم جمعیت کم است، نرخ موتوریزه شدن بالاتر از میانگین ارزش ملی است، شهرهایی با خدمات اصلی دور هستند و حمل و نقل خصوصی اکثریت قریب به اتفاق کل جابجاییها را تشکیل میدهد. مسائل مربوط به PT در مناطق روستایی عمدتاً مربوط به کارایی و فراوانی خدمات، سازگاری با نیازهای کاربران بالقوه، هزینه عملیاتی بالا برای ارائه خدمات و نیاز مداوم به بهینهسازی مسیرها با توجه به تقاضای سفر متغیر است. حمل و نقل بار در مناطق روستایی با هزینه بالا، کیفیت پایین خدمات، بردهای شبکه کوچک و دورههای طولانی توزیع مشخص میشود. همه این جنبهها مانع توسعه پایدار لجستیک روستایی میشوند، روندی که با توسعه کسبوکارهای تجارت الکترونیک تشدید میشود (کو و همکاران، 2022). ادغام حمل و نقل بار و مسافر در مناطق روستایی ممکن است مزایای متعددی داشته باشد، که نه تنها شامل مزایای مالی (هزینههای کلی جزئی) و زیستمحیطی (مصرف انرژی کمتر) میشود، بلکه میتواند شامل درک بهتر کاربر از خدمات نیز باشد. در واقع، کاهش هزینه ناشی از ادغام خدمات حمل و نقل و تحویل بار، امکان خدمات حمل و نقل یا تحویل اضافی و مکرر را فراهم میکند. در نهایت، کاهش هزینه درک شده حمل و نقل روستایی ممکن است احساس انزوای معمول در چندین منطقه روستایی را کاهش دهد.
این مطالعه تلاش میکند تا با ارائه یک چارچوب مفهومی برای مقابله با DRT و ادغام حمل و نقل مسافر و بار، به نام I-DRT، ارزیابی عملکرد آن از طریق مجموعهای از شاخصهای کلیدی عملکرد (KPI) مرتبط و بحث در مورد پیامدهای سیاستی مرتبط، به این مشکل تحقیقاتی بپردازد. ادامه این مقاله به شرح زیر سازماندهی شده است. بخش 2 به بررسی ادبیات علمی در مورد پذیرش DRT در مناطق روستایی و ادغام حمل و نقل مسافر و بار میپردازد. برای ادغام این دو مفهوم، بخش 3 یک چارچوب روششناختی مبتنی بر بوم مدل کسب و کار Osterwalder و ارزیابی از طریق KPI های انتخاب شده ارائه میدهد. در بخش 4، از این روش برای توصیف و ارزیابی معرفی بالقوه I-DRT در مطالعه موردی Misano Adriatico (ایتالیا) استفاده میشود. در نهایت، نتیجهگیریها پیامدهای این راهحل را برای سیاستگذاران و متخصصان حمل و نقل در یک زمینه گسترده مورد بحث قرار میدهد.(منبع).