![[09127409082]](https://barast.com/wp-content/uploads/2021/01/newlogo.png){kind=small}
کاربرد اصول CE در طراحی یک سیستم مدیریت مشارکتی یکپارچه برای پشتیبانی از برنامهریزی توزیع بار شهری: مدل MISPPUFD
یکی از موانع اصلی شهرها برای دستیابی به پایداری، مشکلات مربوط به حمل و نقل بار شهری است. عملیات حمل و نقل بار در مناطق شهری معمولاً توسط شرکتهای خصوصی (اپراتورهای بار و شرکتهای حمل و نقل) با استفاده از زیرساختهای عمومی انجام میشود، تحت نظارت مقررات است و توسط مقامات دولتی اجرا و نظارت میشود. در بیشتر موارد، به دلیل عدم مشورت قبلی با سایر ذینفعان درگیر در حمل و نقل بار، تأثیرات منفی ناشی از توزیع بار شهری با اجرای این اقدامات به خطر میافتد. در ادبیات، فقدان یک سیستم پشتیبانی تصمیمگیری مناسب که بتواند مشارکت بین بخش دولتی و خصوصی حمل و نقل شهری را تقویت کند، وجود دارد. این مقاله به دنبال راههای جدیدی برای پاسخ به این سؤالات است. در این زمینه، هدف از این کار ارائه روشی مبتنی بر کاربرد اصول مهندسی همزمان (CE) در طراحی یک سیستم مدیریت برنامهریزی مشارکتی یکپارچه برای پشتیبانی از توزیع بار شهری (MISPPUFD) است – که بتواند تغییر رفتاری/مشارکتی را به عنوان یک الزام برای تعامل بیشتر بین سیاستگذاران و ذینفعان در حمایت از فرآیند تصمیمگیری گروهی در رابطه با مسائل توزیع بار شهری تحت تأثیر قرار داده و ارتقا دهد. این امر اهمیت سیستمی را نشان میدهد که تعامل و گفتگو را – از طریق مشاوره عمومی برای درک بهتر مسائل و اهداف ذینفعان مختلف در بخش بار، از جمله متخصصان دانشگاهی و شهروندان در آن مشارکت – ترویج میدهد. این رویکرد باید به سیاستگذاران و ذینفعان کمک کند تا با اهداف و تصمیمات پیچیده مختلف مقابله کرده و فرآیند مشارکت را هدایت کنند.
مقدمه
در طول چند دهه گذشته، حمل و نقل بار شهری زمینه سیاستگذاری گستردهتری را به خود اختصاص داده است. یکی از موانع اصلی شهرها برای دستیابی به پایداری، مشکلات مربوط به حمل و نقل بار شهری است. جابجایی بار در مناطق شهری، جنبه پنهان حمل و نقل است، زیرا نقش کمکی در برنامهریزی شهری شهرها ایفا میکند و محور اصلی آن، اساساً حمل و نقل مسافران است [1-2]. تا همین اواخر، شرکتهای خصوصی مشارکت کمی در فرآیند برنامهریزی حمل و نقل محلی داشتند و در نتیجه، مقررات و برنامههای حمل و نقل شهری به ندرت حمل و نقل بار را در نظر میگرفتند و بنابراین با درک محدودی از تأثیرات عملیات حمل و نقل بار تدوین میشدند [3]. با این حال، این سناریو در شهرهای اروپایی به طور قابل توجهی تغییر کرده است، با توجه به اهمیت اقتصادی حمل و نقل بار و پیچیدگی آن، به زندگی شهروندان مناطق مرکزی شهر.
ایجاد تغییرات در یک سناریوی پیچیده مانند سیستم حمل و نقل بار شهری کار سادهای نیست زیرا تصمیمات شامل ذینفعان مختلف با اهداف متفاوت و گاهی متضاد میشود. از این نظر، رویکرد به ارتباطات انسانی مؤثر، نه تنها برای عملکرد آن، بلکه برای طراحی آن و هرگونه توسعه و تغییر جدید نیز حیاتی است. بنابراین، توسعه بیشتر منابع انسانی بسیار مهم است. تغییرات قابل توجهی در زمینه برنامهریزی حمل و نقل در حال رخ دادن است که منجر به ظهور رویکردهای ارتباطی جدید مبتنی بر مشارکت و تعامل ذینفعان میشود.
یک رویکرد ارتباطی در برنامهریزی حمل و نقل شامل فرآیندهای تعاملی است، نه فرآیند مشورتی یک بازیگر یا گروهی از بازیگران، که بر فرآیند برنامهریزی، مشارکت و یادگیری و تلفیق روشهای مختلف درک فرصتهای برنامهریزی تأکید دارد. در [8] ایجناتن و پوتنیک (2010) با ارائه گفتگوی گفتگومحور، رویکردی به مزایایی که یک گفتگوی گفتگومحور میتواند برای ادغام سیستم حمل و نقل شهری داشته باشد، نقش گفتگو را به عنوان یک مکانیسم مهم در ادغام سیستمهای یک سازمان تقویت میکنند. موضوعات مهم در این زمینه عبارتند از: ترویج ایدههای جدید؛ درک مواضع فردی هر یک؛ احترام به دیدگاههای شخصی؛ و تعادل در توسعه پتانسیلهای همه متخصصان درگیر، یعنی مدیران دولتی و تکنسینها، بخش خصوصی، محققان، ساکنان، انجمنهای صنفی و همکاران. سوال تحقیقاتی که این کار را هدایت میکند این است:
سوال تحقیق: کاربرد اصول مهندسی همزمان (CE) در طراحی یک سیستم مدیریت برنامهریزی مشارکتی یکپارچه برای پشتیبانی از توزیع بار شهری (MISPPUFD) میتواند نفوذ و ارتقای تغییر رفتاری/مشارکتی را به یک الزام برای تعامل بیشتر بین سیاستگذاران و ذینفعان در حمایت از فرآیند تصمیمگیری گروهی در رابطه با مسائل توزیع بار شهری تبدیل کند.
این امر باید از طریق موارد زیر محقق شود: (۱) تعامل و بحث و گفتگو – برای درک بهتر مشکلات و اهداف ذینفعان مختلف در بخش حمل و نقل بار، از جمله متخصصان دانشگاهی و شهروندان در این مشارکت؛ (۲) آگاهی و به اشتراک گذاری دانش آنها برای یک رابطه بلندمدت، قابل اعتماد و پایدار. این مدل میتواند یک جزء حیاتی در جستجوی یک سیستم حمل و نقل بار شهری پایدار، سازگار با محیط زیست و مسئول باشد. این مقاله به شرح زیر سازماندهی شده است. در بخش ۲، خلاصهای از جدیدترین مسائل مربوط به حمل و نقل بار شهری ارائه شده است. بخش ۳ اصول مهندسی همزمان (CE) را ارائه میدهد و بخش ۴ چارچوبی برای MISPPUFD در فرآیند تصمیمگیری در مدل پیشنهادی ارائه میدهد. بخش ۵ نتیجهگیری را ارائه میدهد.(منبع).