توزیع شهری: تأثیرات طرح‌های مختلف دولتی در بازه زمانی مشخص

مقامات محلی به طور فزاینده‌ای از مقررات دسترسی زمانی برای بهبود مسائل پایداری اجتماعی، مانند جذابیت مرکز شهر، فضای خرید، یا کاهش مزاحمت‌های ناشی از حمل و نقل بار شهری استفاده می‌کنند. با این حال، این پنجره‌های زمانی هزینه‌های تحویل و بار زیست‌محیطی را افزایش می‌دهند. این مقاله پنج طرح مختلف پنجره زمانی را از نظر تأثیرات اجتماعی، زیست‌محیطی و اقتصادی آنها ارزیابی می‌کند. طرح اول، طرح سیاست پنجره زمانی فعلی را بررسی می‌کند. در طرح دوم، پنجره‌های زمانی بین شهرهای مختلف هماهنگ می‌شوند. طرح سوم، تمام تحویل‌ها را به شب منتقل می‌کند. طرح‌های چهارم و پنجم، پیامدهای پیشنهاد کمیته توزیع شهری هلند (کمیته ساکرز) را ارزیابی می‌کنند. طرح چهارم شامل قانون سر و صدا برای تحویل در طول شب است، طرح پنجم این کار را نمی‌کند. این تحقیق شامل مصاحبه با چندین مقام سیاست‌گذار هلندی است و همچنین بر اساس یک مطالعه موردی چندگانه از چهارده زنجیره خرده‌فروشی بزرگ در بخش‌های مختلف و با فرمول‌های مختلف است. نتایج نشان می‌دهد که طرح پنجره زمانی فعلی بدترین عملکرد را دارد. بهترین طرح بازه زمانی، ترکیبی از پیشنهاد کمیته سکرز و سناریوی هماهنگ‌سازی خواهد بود.

مقدمه

حمل و نقل کالاهای شهری برای حفظ شیوه زندگی شهری فعلی بسیار مهم است. این امر برای حیات اقتصادی مناطق شهری، قابلیت زندگی در این مناطق و فعالیت‌های تجاری و تفریحی اساسی است (Anderson, et al., 2005; Ogden, 1992). در وهله اول، در دسترس بودن کالاها برای عملکرد به عنوان یک مرکز ضروری است. توزیع سریع و قابل اعتماد کالاها از سبک زندگی شهری پشتیبانی می‌کند و خود عنصر مهمی از اقتصاد شهری است (Browne and Allen, 1999). با این حال، حمل و نقل کالاهای شهری به دلیل تأثیرات کمتر پایدار خود نیز شناخته شده است. توزیع کالاهای شهری با کیفیت زندگی در مناطق شهری تداخل دارد و از طریق انتشار آلاینده‌های جهانی، جراحات و مرگ و میر ناشی از تصادفات رانندگی و پیامدهای انتشار گازهای محلی بر سلامت عمومی، به گرم شدن کره زمین و اسیدی شدن آن می‌افزاید. علاوه بر این، مسئول سر و صدا، مزاحمت بصری و ارتعاش است. علاوه بر این، حمل و نقل بار شهری نیز به کاهش دسترسی به شهر و افزایش ازدحام در بزرگراه‌های ورودی و خروجی از مناطق شهری می‌افزاید (بانیستر و همکاران، ۲۰۰۰؛ براون و آلن، ۱۹۹۹؛ ون بینزبرگن و ویسر، ۲۰۰۱).

واکنش مقامات محلی به این اثرات منفی اغلب منجر به وضع مقرراتی می‌شود که بر کاهش ناراحتی شهروندان در نتیجه حمل و نقل بار شهری تمرکز دارد. این معمولاً به این معنی است که حمل و نقل بار شهری محدود می‌شود (آلن و همکاران، ۲۰۰۰). محدودیت‌های دسترسی زمانی یا پنجره‌های زمانی، از جمله پرکاربردترین محدودیت‌های سیاستی هستند. یک نظرسنجی در میان ۲۷۸ شهرداری بزرگ هلند نشان می‌دهد که تعداد شهرداری‌هایی که از مقررات پنجره زمانی استفاده می‌کنند از ۴۱٪ در سال ۱۹۹۸ به ۵۳٪ در سال ۲۰۰۲ افزایش یافته است (PSD، ۲۰۰۲). در میان ۱۰۰ شهرداری بزرگ برتر، ۷۱ شهرداری از پنجره‌های زمانی استفاده می‌کنند و ۲۰ شهرداری بزرگ همگی از پنجره‌های زمانی استفاده می‌کنند. هدف اصلی استفاده از پنجره‌های زمانی، بهبود مسائل پایداری اجتماعی، مانند بهبود زیست‌پذیری در مرکز شهر، بهبود فضای خرید با کاهش اثرات منفی ناشی از وسایل نقلیه بزرگ، به عنوان مثال، است. سر و صدا، آلودگی، لرزش، مزاحمت بصری و غیره (آلن و همکاران، ۲۰۰۴)، و همچنین برای جدا کردن خریداران (که با ماشین برای بازدید از مراکز می‌آیند) و وسایل نقلیه عرضه‌کننده (مونوزوری و همکاران، ۲۰۰۵). پنجره‌های زمانی به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما به ویژه در کشورهای اروپای غربی محبوب هستند.(منبع).