ارزیابی پیشین سیاستهای حمل و نقل بار شهری
بسیاری از مقامات دولتی شهری اقداماتی را برای کاهش اثرات منفی حمل و نقل بار در مناطق شهری انجام دادهاند، اما این اقدامات اغلب بیاثر بودهاند. این ادبیات شامل مطالعاتی مربوط به ارزیابی پس از اجرای سیاستهای حمل و نقل بار شهری است. این مقاله روشی را برای ارزیابی پیشین اثرات آنها پیشنهاد میکند. تمرکز بر ارزیابی انتشار آلایندهها است. کاربرد این روش در منطقه شهری رم نشان میدهد که یک مرکز توزیع شهری میتواند در کاهش اثرات جانبی زیستمحیطی نسبت به سیاستهای مبتنی بر نوسازی ناوگان خودرو مؤثرتر باشد.
مقدمه
پیشرفتهای فنی در وسایل نقلیه، اثرات زیستمحیطی وسایل نقلیه شخصی را کاهش میدهد، اما این نتایج اغلب با رشد تقاضای حمل و نقل به خطر افتاده است. به طور کلی، سهم انتشار گازهای گلخانهای از کل ترافیک، بسته به موقعیت محلی، حدود 20 تا 30 درصد از وسایل نقلیه باری است. برخی از نظرسنجیها در اروپا نشان میدهد که کل حمل و نقل بار شهری 14 درصد از مسافت طی شده توسط وسیله نقلیه بر کیلومتر، 19 درصد از مصرف انرژی و 21 درصد از انتشار CO2 را تشکیل میدهد (Schoemaker و همکاران، 2006). حمل و نقل بار شهری به دلیل فراوانی سفرهای کوتاه و توقفها، نسبت به حمل و نقل بار در مسافتهای طولانی، آلایندهتر است. اگر وسیله نقلیه مجبور به توقف زیاد باشد، مصرف سوخت به شدت افزایش مییابد: با پنج توقف در 10 کیلومتر، مصرف سوخت 140 درصد افزایش مییابد.
بنابراین برای پایدارتر کردن حمل و نقل شهری، باید اقداماتی برای کاهش اثرات زیستمحیطی حمل و نقل بار اجرا شود. اقداماتی که توسط شهرها برای کاهش اثرات منفی حمل و نقل بار اجرا شده است، اغلب بیاثر بودهاند. بررسی اقدامات مختلف اجرا شده و نتایج آنها توسط دو پروژه بزرگ اروپایی، BESTUFS I و BESTUFS II، انجام شده است. این دو پروژه کتابچههای راهنما و یک راهنمای بهترین شیوه (BESTUFS، ۲۰۰۷) تهیه کردهاند که در آن به اقدامات نظارتی پرداخته شده است. این اسناد شامل مطالعات موردی از شهرهای اروپایی است که جزئیاتی در مورد اقدامات اجرا شده و اثرات آنها ارائه میدهد. این پروژهها دریافتهاند که بسیاری از اقدامات هنوز در حل مشکلاتی که برای آنها اجرا شدهاند، شکست خوردهاند. بنابراین، یک روششناسی برای پشتیبانی از اقدامات قبل از اجرا، برای ارزیابی اثرات احتمالی، بسیار مهم است.
ارزیابی سیاستهای لجستیک توسط هوسویا و همکاران (۲۰۰۳) که مطالعهای برای توکیو انجام دادند، مورد بررسی قرار گرفته است. آنها با شروع از نظرسنجیهای ترجیحات اعلامشده (SP) که در آنجا انجام شد، تعدادی از سیاستهای لجستیکی را ارزیابی کردند: ممنوعیت کامیونهای بزرگ، قیمتگذاری جادهای و ساخت مراکز لجستیک. آنها مدلهایی را برای ارزیابی رفتار و تعامل شرکتها هنگام اجرای سیاستها ارائه میدهند. اندرسون و همکاران (۲۰۰۵) ارزیابی پیشینی از اقدامات نظارتی در شهرهای بریتانیا، از جمله پنجرههای زمانی و هزینهها ارائه میدهند. مقررات مبتنی بر پنجرههای زمانی در نوشتههای کواک و د کوستر (۲۰۰۶) که وضعیت عملکرد در شهرهای هلند را بررسی کرده و ارزیابی از تغییرات احتمالی در سیاستهای فعلی ارائه دادهاند، مورد بررسی قرار گرفته است.
تجزیه و تحلیل رفتار ذینفعان مربوط به برخی اقدامات توسط تانیگوچی و تاماگادا (۲۰۰۵) ارائه شده است که روشی را برای ارزیابی اقدامات لجستیکی شهری با در نظر گرفتن رفتار چندین ذینفع مرتبط با حمل و نقل بار شهری توسعه دادهاند. با در نظر گرفتن پنج ذینفع، مدیران، ساکنان، شرکتهای حمل و نقل، شرکتهای حمل بار و اپراتورهای بزرگراههای شهری، آنها یک شبیهسازی را روی یک شبکه جادهای آزمایشی انجام دادند که در آن ممنوعیت تردد کامیونها و اخذ عوارض از بزرگراههای شهری اعمال شد. این مسئله به عنوان یک مسئله بهینهسازی فرموله شد.
نتایج یک نظرسنجی در شهر نیویورک توسط هولگین-وراس و همکاران (2005) مورد بحث قرار گرفته است. مطالعه آنها پیچیدگی و ظرافتهای زیاد تحویلهای تجاری را برجسته میکند. ابتکار مشابهی در بریتانیا توسط آلن و همکاران (2003) توسعه داده شد. مارکوچی و دانیلیس (2008) بررسی کردند که چگونه گیرندگان یا اپراتورهای حمل و نقل در مورد استفاده بالقوه از یک مرکز توزیع شهری (UDC) در شهر فانو (ایتالیا) تصمیمات حمل و نقل را میگیرند. مفهوم پایانههای لجستیک (مراکز توزیع چند شرکتی) در ژاپن برای کاهش ازدحام ترافیک و کاهش هزینههای زیستمحیطی، انرژی و نیروی کار پیشنهاد شده است. مسائل مکانیابی و اندازه بهینه UDC توسط کرینیک و همکاران (2004) مورد بررسی قرار گرفته است. مسائل زمانبندی و مسیریابی توسط تانیگوچی و همکاران (2001) بررسی شده است.
تعاملات بین عوامل حمل و نقل در مقیاس شهری توسط ویستجینداوات و همکاران (2007) مورد مطالعه قرار گرفته است، که یک مدل شبیهسازی خرد برای جابجایی بار شهری ارائه دادهاند که در آن رفتار عوامل حمل و نقل و تعاملات آنها در زنجیرههای تأمین گنجانده شده است. کاربرد آن در منطقه کلانشهری توکیو نیز شرح داده شده است. مدلها برای تخمین طیف وسیعی از تأثیرات از جمله اجتماعی، اقتصادی، زیستمحیطی و مالی استفاده میشوند. برای تخمین تأثیرات اجتماعی، ناشی از کاهش تراکم ترافیک و تصادفات، و تأثیرات اقتصادی، به دلیل تغییرات در هزینههای ثابت و عملیاتی، برخی از فرمولهای پیشنهادی ترکیبی از رویکرد ورودی-خروجی با فرآیند مدلسازی چند مرحلهای ارائه میدهند (تانیگوچی و همکاران، 2001)؛ تیلور و باتون (1999) یک مثال کاربردی ارائه میدهند. مدلهای تأثیر زیستمحیطی، آلودگی هوا (NOx، CO2 و غیره) و سطح سر و صدا را پیشبینی میکنند. برای آشنایی با آخرین پیشرفتها در این زمینه، به کرون و همکاران (1991) مراجعه کنید. برخی از کاربردها در تانیگوچی و ون در هایدن (2000) و ما (1999) گزارش شدهاند. تأثیرات اقتصادی-مالی معمولاً به تکنیکهای مبتنی بر تحلیل هزینه-فایده اشاره دارد (اویشی و تانیگوچی، 1999). برای پیشرفتهای اخیر در مطالعات حمل و نقل شهری، به تانیگوچی و تامپسون (2008) مراجعه کنید.
بسیاری از این مطالعات تنها برخی از جنبههای مشکلات مربوط به اجرای سیاستهای حمل و نقل بار شهری (مانند تخمین تقاضا و ارزیابی تأثیر) را در نظر میگیرند. برخی از آنها از نظرسنجیهای SP برای بررسی رفتار ذینفعان استفاده میکنند، اما مزایای احتمالی این نوع نظرسنجی به قیمت ایجاد برخی تحریفات در نتایج و مدلهای کالیبره شده به دست میآید. تحریفات ناشی از تفاوتهای احتمالی بین رفتار اعلام شده و رفتار واقعی است (Hensher و همکاران، ۱۹۸۸).
هدف این مقاله ارائه یک ارزیابی یکپارچه از سیاستهای حمل و نقل بار شهری است. در دسترس بودن یک ابزار قابل اعتماد برای ارزیابی از پیش، کلید فرآیندهای تصمیمگیری در مورد انتخاب اقدامات است. همانطور که چندین مطالعه نشان دادهاند، بهترین راهحلها از ترکیبی از اقدامات حاصل شدهاند. روش پیشنهادی امکان ارزیابی یک یا ترکیبی از اقدامات، از جمله طرحهای تنظیم ترافیک و توزیع را بر اساس UDC فراهم میکند. این روش مبتنی بر استفاده از نظرسنجیهای ترجیحات آشکار شده (RP) است. این مقاله چارچوب ارزیابی کلی را ارائه میدهد و شرح مفصلی از روششناسی تخمین انتشار آلایندهها از وسایل نقلیه جادهای ارائه میدهد. این روششناسی با کاربردی در منطقه داخلی شهر رم نشان داده شده است.(منبع).